Elif ve Esra Akşit depremin üzerinden iki yıl geçmesine rağmen çok sevdikleri ve depremde kaybettikleri dedeleri Yaşar YILDIRIM'ı hiç unutmadılar. Hacı Yaşar YILDIRIM, tatile geldikleri zaman rahat etsinler diye onlar için bir çatı katı yapmıştı. "Gelinim, damadım, torunlarım rahat etsinler" diye. Ama o yaptırdığı, özendiği ve Almanya'da çalışıp biriktirdiği bütün servetin depremde yıkılacak olan bu eve yatırdığı takdirde onun yıkılıp kendisine de mezar olacağını nasıl bilebilirdi ki....

Ancak 17 Ağustos 1999 Marmara depreminde yanında bulunan binanın tesiriyle, temeli çok sağlam atılmasına rağmen bina bir o yana bir bu yana gidip gelmiş ve büyük bir gürültüyle çökeceğini nereden bilebilirdi ki dedem...

Dedem Yaşar YILDIRIM'ı o gülen yüzüyle hiç unutmuyoruz.... Onu daima minnetle, şükranla anıyoruz.

Çünkü biz dedemin, ananemin ilk torunlarıyız. Onların ilk göz ağrılarıyız. Bizi sevindirmek, güldürmek için elinden geleni yapardı dedem.

Nur içinde yatsın benim güzel dedem....

 

Ailem Annem Babam Dedem Anneannem Dayılarım Hande Arkadaşlarım Öğretmenim Cemal Kaplan 

  Bedir Şendoğan